Belki Yeniden Karşıma Çıkarsın

Aynı yollara hoş geldiniz.Bugün size bir hikaye anlatmak istiyorum.Zamanın behrinde bir adam yaşarmış.Bu adamın 2 tane küpü varmış ve o küpler ile sürekli bahçesinde ki çiçeklere dereden su taşırmış.Küplerden bir tanesi sağlammış,bir tanesi de kırıkmış ve kırık küp bu duruma üzülürmüş.Bu bir süre daha böyle devam etmiş.Kırık küp dayanamayıp en son sahibine bu durumu iletmiş,sana faydam dokunmuyor diye.Ertesi gün adam kırık olan küpe geçtiği yolları göstermiş.Yolun kenarında çiçekler,böcekler ve yeşilin her tonu varmış.Kendini önemsiz görme,bak bu senin yarattığın Dünya demiş adam.Demem odur ki insanoğlu,hiç kimse değersiz değildir.Din,Millet,Görüş,Fikirler demeden her insandan bir şeyler kapmamız gerekiyor.Çünkü Dünya başka türlü çekilmiyor.Birileriyle tanışmadan önce,onlarında kendi içlerinde ufak bir Dünya barındırdığını unutmayınız ve bazen bambaşka farklılıklar birbirimizin birleşmesi için en doğru şey olabiliyor.Şunu da unutma ki;Sana en uzak yer aslında sırtındır.O yüzden bir şeyi çok yakın görürken,çok da uzak olduğunu aklından çıkarma.Hayatınıza yeni ufuklar açmaktan çekinmeyin.Rutine bağlayan her şeyin çok sıkıcı olduğunu unutmayın.Bugün seni bekleyen insanlara şans ver.O gece seviyormuş gibi davran,zamanla belki seversin.Tozlu raflardan bir sigara çıkar ve yak.Yağmur yağdığında dışarı çık ve eğlen.Bir bara git ve bir bira iç.Daha sayısız şey senin için bir ilk.Bugün eşini al ve karşısına geçip konuş mesela.Ellerini izle ve onunla neler yapabileceğinin farkına var.Aynada ruhuna bak ve seninle aynı ruhu paylaşan insanlar olduğunu unutma.Onlarla tanışmayı dene mesela.Üşenmekten başka ne yapıyorsun ki?Bayramı beklemeden kendine bayram yarat.Bugün,yarını düşünmeden sarhoş ol.Rutinlik değil,anı biriktir.Sahi ben kimlerle anı biriktireceğim?

Gözler Aynı Ama Hep Farklı Görecek

Cahiller Dünya’ya egemen olmuşlar ve onlardan olmayınca sana hep kötü göz ile bakıyorlar.Şiirlerin en narasına hoş geldin arkadaşım.Bir kuş kanadı gibi çarpışan yüreğim son günler çok hüzünlü.Belki de aldırmamalıydım ama sen de bilirsin ki duygularımız var.Gidilecek onlarca yol var iken sadece belirli bir yerde dönüp durmak saçmalıktır.Ya da Paulo Coelho gibi kişisel menkıbelerimizin peşinde gitmeliyiz.Dünyanı değiştirmek senin elinde ve sen ölümüne biraz daha hızlı yaklaşıyorsun.Aşkı,heyecanı,korkuyu ve bir çok duygudan acizsin.Dönüp durduğun bir kaç şey dışında ne yapıyorsun ki?Bazen diyorum ki belki bir kitap yazsam daha çok tutacak,bir şarkı besteleyip söylesem daha çok tutacak ama ne gerek var?Bildiğiniz şeyleri neden hala ben size öğretiyorum anlamış değilim ki zaten bir kulağınızdan girip diğerinden çıktığını hissedebiliyorum.Hep kurduğum düşler vardı.Bir sandalye de yüreği sızlayan kadını oturup saatlerce izlemek gibi ama ne kadın kaldı ne de onun sızlayan dertleri.Ben de o saatten sonra sandalyelere küstüm zaten.Değişiyoruz ve sürekli içimizde bir şeyler ölüyor.Ne olursa olsun geriye dönemiyoruz ve herkes her koşulda kendini haksız görüyor.Kendimize ve onlara şans vermediğimiz için hep kaybetmeye mahkum kalacağız.Sokakta bir ayyaş görüyorum,kitaplarda hüzünlü insanlar,arka mahalle de açlık ile uğraşan aileler,villasında istediği çantayı alamadı diye üzülen kadın,başı boş gezen sokak kedileri,idam emri verilmiş ve elektrikli sandalyede ölümü bekleyen çaresiz insanlar…Hepsinin ortak paydası hüzün.Keşke bizi birleştiren şeylerden bir tanesi de hüzün olsa…

Yolun Karanlık Tarafı,Ananas Hayaller

Yolun yanlışlarına hoş geldiniz.Gül renkli şarap hayallerimiz vardı hep.Burnumuzda tutan tütsülerden de sıkılır gibiydik.Bu paragrafım da yeni yıl ve yeni umutlar ile ilgili bir yazı yazacakken,aldığım bir ölüm haberi beni bu yazıya yazmaya tekrardan itti.Mis gibi kokan ölümün özgürlük oluşu mu yoksa ölümün altındaki dizeler miydi?Ruhumuz zaten ölmüşken,bedenlerimizin ölüşü bize ne fayda sağlayacaktı?Aslında diyebileceğin tek bir şey var;İşte bu kadar.Çabaladığın onca hayat,üzüldüğün ve mutlu olduğun her şeye burada bir nokta kondu ve artık toprağın altındasın.Peki size soruyorum,ölümün olduğu yerde daha ciddi bir şey olamazken,hayatı neden bu kadar ciddiye aldınız? 7 yaşından itibaren okula gitmeye başladığın o hayat sana yine sonunda ölümü sundu.Aynada kendine bak ve yüzünde gördüğün o gerçek yaşı kendine söyle ve ne kadar zamanının kaldığını kendine hatırlat.Hayat tembeller için çok uzun ama hedefi olanlar için çok kısadır ve nereden bakarsanız bakın %92’lik kısım hep hedef kısmındadır.Ruhumuzu saymıyorum bile çünkü o zaten çoktan kendini kaybetmişti.Ölene kadar vakit geçirebileceğin onca şey varken,sen şehir hayatında kaybolmayı seçtin.Hiç bir şeyi zamanında ve istediğin gibi yapamadın.İsteklerin için değil,onlar istedikleri için çabaladın ve sen,sen olarak değil başkası olarak öldün.Yapmacıklık bu Dünyamızın temelini oluşturan şey.Güzel paralar,güzel eşyalar,4 duvar Dünya diye diye ilk ruhumuzu öldürdük.Demlene demlene de bedenimiz arkamızdan geliyordu.Güzel dostluklar kuramayıp ruhumuzu beslemeyi unuttuk,güzel bir insan sevemeyip ruhumuzu beslemeyi unuttuk,bir ağaca sarılmadan ruhumuzu beslemeyi unuttuk.Gezecek onlarca Ülke varken sadece bir sokakta aciz olarak vefat ettin sen.Dile gelmeyen yazıları okumak ve yazmak ne kadar kolay değil mi?İşte temellerimizden bir tanesi,gerçeklikten kaçmak.İşte bu yüzden sosyal medya kullanıyoruz ya.Ne olursak olalım yine gelemedik.İlk sayfada canlı bir gül olmak varken,2.sayfa sonlarında kurumayı tercih ettiniz.Unutmayın ki ölüm var.Ruhun hep mutlu olsun.Huzur içinde yatsın…

Kaybedenler Kulübü / O An…

Bazen gidersin,sadece dönebilmek için.Soğuk ve inceden yağan yağmur seni Beşiktaş caddesinde ıslatır.Kulaklarına Gülce Duru fısıldıyor.Nefes alamam acilen kaçmam lazım derken buruk hava bir anda ağlamaya başlıyor ve bulutlardan kan damlaları dökülüyor Dolmabahçe Sarayı’na doğru…Düğmelerinin bir tanesi kopup denize doğru düşüyor,aynı senin gibi…O anda gökten bir yüzük düşüyor ve 12 gün de o yüzük düşse artık senin için hiç bir şey ifade etmeyecek.Bu saatten sonra Cem Karaca gibi üryan gelsek artık ne fayda edecekti?Bu saatten sonra kitaplara inansak ne fayda edecekti?Küçük bir kızın elinde ki oyuncağa tapmayı tercih ettim.Bazen de tutku ile kapıldığım o gökkuşağını görüyorum caddenin başında.Artık herkese görünüyorsa içimde ki o tutkuda kaybolmuştur.O an şiirler yazılsa elimden,Tanrı eminim ki bileklerimi kırardı sahiden.Oturdum ve şimdi yine seyre daldım,bir takım şeylere değer veren insanlara,kendiminkini bulamamışken.Bağrımda ki aslan dövmesine düşen yağmuru sonuna kadar hissedebiliyorum ve bu beni daha da ağırlaştırıyor.O an herkes sigara yaksa bir an içimdeki efkarı nasıl dindirecekti?Masal kitabımın ıslanmaması için verdiğim çabayı hiç kimse için harcamamıştım,tam o anda bunu hatırlıyorum.O an gol atsam bile hep gol yiyen ben olmayacak mıydım?Vapura doğru uzanırken yalanan arap kağıtlarında ki şeffaflığı görebiliyorum,işte bu insanlarda olmayan.O an bütün günahlar silinse yeryüzünden bu duyguların acısız tarifi hep benimle kalmayacak mıydı?

Hiç,Hiç Bir Şeyi Bilmiyorlar

‘Kışın usul usul yürü,toprak ana yara almıştır’Yazıma böyle başlamak istedim.Kış geldi ve içimizi daha da ısıtacak şeylere ihtiyacımız var artık.Kitaplar,insanlar,eşyalar her şey…Hepimiz bir fidandık,şimdilerde hep bir yönlere doğru yamuluyoruz,farklı ağaçların birbirine sımsıkı sarılması ne muazzam olaydır.Benim Dünyam cehenneme açılan bütün kapıları kapattı artık.Her olay da kötüye yorumlamaktan bunalmıştım zaten.Şimdi Moda sahilinde biramı yudumlarken altın dişli martıları görüyorum.Keşke altın kalpli insanları da görebilseydim.Bir gün daha sevdamız Filistin’e sürgün ediliyor.Romanların en ücra köşesine bu gece de duygularımı bırakıyorum.Yine bir şiir kitabından imal edilmiş bir uçan halıya binip siktir olup gidiyorum buralardan.Kendimi Medusa’nın yılanlı kollarında bulmak isterken,bir anda Ganesha’nın karşısında buluyorum ve meditasyon yapmaya devam ediyor.Durun durun benim olmam gereken yer burası değildi.1400 senesine gidiyorum,tarihi bir köprüde bir kadın bir erkeği terk ederken izlemeye devam ediyorum.Ay ışığı yüzüme doğru vururken meyhaneci Rüstem abi biraları tazeliyor.Terk edilişe o kadar kaptırmışım ki yüreğine dokunmadan geçemiyorum oradan.Erkek yere damlayan göz yaşları ile paltosunu köprünün kenarına bırakıp kayboluyor.Kendi benliğim yerime oturuyor artık ve yatağımda uzanıp düşüncelere dalıyorum.Ay ve yıldızlar bana eşlik ediyorlar.Kendimi Tanrı olarak düşünmekten alıkoyamıyorum.Madem ki Tanrıyım bu neyin yalnızlığı?Gücün,zenginliğin,karizmanın en zirvesine tırmanınca;Ne olacak şimdi ya diyorsan iş bitmiştir zaten,kaybetmişsindir.Hepimiz biraz Hayyamdık sonuçta.

Her Biri Yıldız,Kendi Halinde

Artık ağaçlar dahi konuşmaya başladı,sen neden susuyorsun güzel insan?Neden şiirlerin içerisinde kendini bulmuyorsun?Kış gelmiş ve sanki ölüyor gibiyiz.Bir kadeh şarap alıp hiç kitap okudun mu?Yorgunluktan neden kendine vakit ayırmadın?Duygularını hep anlatmakla geçirdin ama bunlar hep başkalarının duygularıydı.Kendi duyguların ne olacaktı?Bu zamanda kim kimi önemsiyor ki?Sosyal medyanın narsist taraflarını kendimize aşılamakla meşgulüz.Yazdıklarım bir şefkat gibi…Yüreği pespembe olan okurlarım,sözlerin en güzeli size gelsin efendim.Artık duygu yaşamayalı uzun zaman oluyor.Cennet gibi kokan bahçeler yok,anlamlı gelen kitaplar ve şarkılar yok,psikoloji hapishanesinde yaşayacak bir an yok.Sadece boşluktayım.Benim anlamlarım bir yeşil kadardı belki.Penceremin buğusundan izlediğim soğuk sarılmalar gibiydi.Birbirimizi Tanrı’ya emanet edişimiz gibiydi hep…Korkularımızın en büyük sebebi gibiydi.Bir gün barlar sokağında yürürken o güzel Mandala dövmeli siyah saçlı kadını görmek gibiydi.Dam meydanında ot içmek gibiydi.Çatılarda buzların eriyip baharı müjdeleyen kuşlar gibiydi.Bir sokağın başında karşılıklı gülüp biraları yudumlamak gibiydi.Ormanda çadır atıp hep sevişmek gibiydi.Yanında uyumak gibiydi.Gecenin bu saatinde bu satırları yazmak gibiydi.Yine hep acılar ve mutluluklar ile buluştuk.Tüylerimiz diken diken oldu ve bir an boşluğa düştük.Şimdi çantamızı alıp kaçmalı mıydık,yoksa sessizce ağlamalı mıydık?Ya da bir ‘Yol’a Düş’ şarkısı açıp onu mu düşünmeliydik?Güneşin doğmasını beklerken penceremdeki ağaçlar çıtırdıyor.Git diyor ben yalnız bir varlığım ama sen yalnız olamazsın ey insan!Hiç bir zaman büyüdük diyemeyeceğiz.Olsak olsak büyük bir çocuk olarak kalacağız hep.Umarım o çocuk hep buralarda bir yerlerde olur,çünkü Dünya’nın yaşama sebebi budur.Kulaklarım tıkalı bu gece,hiç bir şeyi duyamayacak kadar sağırım.Aslında tozlar kadar ağır olduğumuzu fark ediyorum bir anda,eğik eğik süzülen ve kulağıma doğru fısıldayanlar bir şey anlam ifade etmiyor artık.Bir kadın bahçemizde opera yapıyorken kulaklarımı bir anda açıyorum.Bu güzel sesi dinlememek ne mana?Tekrar yazmaya dönüyorum ve her seferinde intihar notu gibi gözüken yazılarıma devam ediyorum.Kendimi aramaya çalıştığımı unutmayın sakın.Ne sonsuz mutluluk,ne de sonsuz acı isterim ben.Orta çağ kalelerinde zamanla uğruyorum şu sıralar.Çayırda dolaşan Orklar ve bana selam veren şirinler geziniyorlar etrafta.Burada ki duygulara ve aidiyet hissine aşina olup bir anda kendimi Andromeda çağına ışınlıyorum ve insanlar robotlar ile aşk yaşamaya başlamışlar bile.Belki de o zamana Dünya kalmaz bilemeyiz ama mecazi de olsa bitirmeden bitiremeyiz.O yüzden bu güzel duyguları ve insanlara olan şükranlarını unutma,egolu olmaktan vazgeçip karşındaki insanları kendine denk olarak gör,çünkü ne bir fazlayız ne de bir eksik.

Hayat Derde Bandı Beni

Her yaz butonuna tıkladığımda bütün her şey bir kenarda kaldı.Bir şeyler kifayetsiz kaldı.Acılarım masanın üzerinde dururken sadece oturup onları izliyorum ve seçmeye çalışıyorum.Pencerem buğulanmış ve buharlaşıp gökyüzüne doğru yükselirken beni izliyorlar.Ne yapmalıydım bu odada,delirmek zorunda mıydım?Mükemmel senfoniler kulağıma takılıyor hep.Boğuk duran her şeyi atıp kendimi mi kandırmalıydım bu odada?Şiirlerin en alası ne olabilirdi ki zaten?Bu hislerin kalbe ve ruha attığı çizik gerçekten derinden etkiliyor insanı.En son nokta da insanın kendini kaybetmesi oluyor.Salaş duran odamda kitapları seyre dalıyorum.Duvarda duran tek bir yazım vardı.Beni bu kanalizasyondan çıkarılacak birilerini hep bekleyeceğim.Sonra aklıma bir şey takılıyor.Ben o kanalizasyondan çıksam dahi artık hep kokusu üstüme sinecekti ve bunu beni kurtaranlara yansıtacaktım.Ama durun unutmuşum,bu kanalizasyon cennet gibi kokuyor.Geceleri unutarak kalp krizi geçiriyorum.Ruhum Ankara’da bir pavyonda gibi,Fas’ta çölün ortasında kalmış gibi,İskoçya’da bir orta çağ kalesinde yaşıyor gibi,ama yaşamaya devam ediyor ya…Aklıma Kemal Sunal geliyor bir anda.Kendinize gelin efendiler,hayatı bırakmayın.Onun saçları gibi beyni de uzundur efendiler,onu hafife de almayın.Beyninde şelaleler aksa da gerçek hayat bir volkan gibi patlamaya devam ediyordu.Şu sıralar bacaklarımdan akan kanları kitaplar ile durdurmaya çalışıyorum fakat damlalar desenli bir betona düşmeye devam ediyor.Aslında bakarsanız bir gram şiirden anlamam ama insan içindeki kurguyu ve yaşantıları dökmeden de edemiyor değil mi?Bir gün ben değiştim ve kendimden de bir daha haber alamadım.