Delicesine Bak Bana

Beni yak kendini yak diyor ya Duman…Biz zaten kül olmamış mıydık?Kalbin attığı tam o doruklarda oturup birer sigara yakmamış mıydık?Neyse,bu gece sakin kalmalıyım.Naif,sıcacık,candan ve yumuşacık olan bu ruhum bugün biraz daha ölüme yaklaştı.Neyse ki bu yazılarım hep burada kalacak ve beni hep tanıyacaksınız.Ne demişler hayat acıdır.Bok gibi bir hayat yaşayarak bu Dünya’dan göç edeceğim.Tamam bazı şeyleri keşfet,tamam bir şeylerin farkına varıp aykırı bir hayat yaşa ama neden 21 yaşında be kardeşim?Bu yaşta böyle olunca hayat her geçen gün biraz daha anlamını yitirmeye ve böyle yazılar yazmak durumunda kalabiliyorsunuz.Ya da hayatın anlamını bırakıp sadece eğlenceye bakıyorum zaten.Esnek bir hayat yaşama şansım olmadığı için kısacık zamanda çok anı biriktirmeye çalışıyorum.Belli mi olur, bu yazıyı yayınlayamadan öleceğim belki…Kelebeğim şu an nerede?Kelebeğim kanatlarını açtı ve ardına bakmadı.Ardında ben vardım,ruhum yerlere serilmişti.Üstümde yemek yer gibi hayatın acı ve tatlı şeylerini yediler.Bir insan bir kere sırtından bıçaklıyor ise bir kez daha bunu başarıyor,bunu yaşadım ve yaşayacağım.Bu aralar peşimde bıraktığım tek şey gözyaşım oluyor.Çok yoruldum.Bazen bir insan geliyor ve karşına oturuyor.Onu çok seviyorsun ama söyleyemiyorsun,neden?Sonra eller ve gözler birbirinden yavaş yavaş ayrılırken bir Yol’a Düş şarkısı çalıp deliler gibi içmek istiyorsun.Uzaklara dalarken bütün hayatın gözünün önüne seriliyor.Kumbaramda iyi şeyler biriktiremedim diye mırıldanıyor insan.Gözünün en derininde zincirleme kazalar olsa da bu gece hiç bir şey yapmak istemiyorsun.Oysa ki eyvahlar bitince hayat bitiyordu.Evet insan,yolculuğunun sonuna geliyorsun,bu yaşından sonra ne yapacaksın?Değersiz kılmamaya devam mı edeceksin?Tütsü kokan hayatı terk etmek ne kadar zor olacak değil mi?Değer veriyormuş gibi göründüğün insanlar bir anda yok.Hırpalanan hayatların,sürekli hırpalanan insanları.İçemiyorsun bu gece değil mi?Sabah işe gideceksin.Bu taraflarda bezi olan insanlara hiç ısınamadım açıkçası,kendimden biliyorum.Sağdan baktın,soldan baktın,arkasından baktın ve önünden baktın,her türlü yolun sonu görünüyor değil mi?İlerdeki güzel günler bizi göremeyecek…

Of Dünya Of,Neydik Ya Biz?

Merhaba okurlarım.Biliyorum 2 gündür yazmıyorum çünkü takdir edersiniz ki benim de bir seks hayatım ve Dünyam var.Ama ne olursa olsun bu 2 günde düşünmekten hiç vazgeçmedim.Son günlerde hep rengimi düşünüyordum.Ama bunun cevabı çok netti aslında.Ben rengarenktim,herkesin olması gereken…Manzaralarımız gerçekten güzel ama.Bütün cezirleri ve gelişleri görebiliyor,izleyebiliyoruz.Sahi her zaman ki prensiplerimiz neydi?Kim doruk noktasına ulaşabildi bu doyumsuz hayatında?Hep bir yenilik çıkardın değil mi?Tut elimi de götür beni Haziranlara…Emekçiyim ama ben umutlarım bitmişti,kalbim devreye girdi ve sahneye çıktı.Bu gün bir şey daha fark ettim.Sen bir aysın,ben ise Güneş.Bu yüzden hiç kavuşamayacağız.Kafa sesim bu günlerde hiç susmuyor.Yaldır yaldır bir yerlere koşturuyorum.Sanırım yine bir alkol alıp hiç ardıma bakmadan bir gemiye bineceğim ve siktir olup gideceğim bu diyarlardan.Ruhlara atılan bu çiziklerin bedelini kim ödeyecekti?O kadar çok kaybettim ki,bir süreden sonra bu zevk vermeye başladı.Her şey kendiliğinden kayboluyordu sanki hayatımda.Her kaybedişin de bir son olduğunu biliyordum oysa ki.Kanımın kızıllığını göremeyecek kadar körmüş herhalde kaybettiğim şeyler diyorum kendi kendime.Bir süreden sonra,hayat denilen masala o kadar inanmıştım ki,çünkü her haliyle mükemmel görünüyordu ama içine girdiğin an olay bitiyordu aslında.Bu masalda güzel bir kadınla güzel bir aşk yaşadım,güzel dostluklar edinip iyi vakit geçirdim ama sabah olduğumda hep aynı rutinleri yapıyorsam,bu masalın ne anlamı kalırdı?Yine bir gemiye binip bu diyardan gitmek istedim.Tanrının olmadığı her yerde insanlar boy göstermeye başlamışlar gibi.Bu olay Jüpiter’de de geçerli.Keşke bu yazılarımı size teknoloji olmadan,klavyelere dokunmadan,kablolara bağlı kalmadan aktarabilseydim.Keşkeler de içmemizin çoğu sebebi oluyor zaten.Sürekli ama sürekli yaşadığımız Dünyayı kendimizin şekillendirdiğini gerçekten unutuyoruz.Sonra da başımıza gelen iyi ve kötü olayları hep bir şeylere bağlıyoruz ama biz önemsiziz ne de olsa…Of Dünya of,neydik ya biz?Bu oyun da öyle bir oyun ki,hep kaybediyorsun.Kaybetmeye alışmış insanlardan sadece bir tanesiyiz.Geriye kaybedecek ne kaldı?

Dibe Batmanın Âlâsı,Çalınan Ziller

İnsanın iki yüzlülük mücadelesi…Merhaba sevgili okurlar.Üryan gelip üryan gittiğimiz bu Diyarlarda duygular ve düşünceler ne kadar sahte olabiliyor değil mi?Bir şeyleri ya da birilerini etkileyebilmek için girdiğimiz o amansız mücadele…Tüm bunlar devam ederken kendimizi sadece küçük düşürdüğümüzün farkında olmuyoruz.Bazen bazı anlar geliyor,doğrusunu bildiğimiz yalanları dinliyoruz.Bu gerçekten insanı katlanılmaz kılabiliyor.Mevlana ne diyordu oysa ki?Gel,ne olursan ol yine gel.Biz böyle olmayı beceremiyoruz sanırım.Hep birilerinden etkilenip onu da kendimize de katmak zorundayız ama ne gerek var ki?Kaç yerde bunun için bedel ödediğinin farkında mısın?O güzel şeyleri satın almak hep aklımızın bir köşesinde duruyor oysa ki.Ama ne gerek var?Seni güzel yapan şeyin kalp olduğunu unutmuş muydun oysa ki?Bir manzara kadar güzel insanlar,şekilden şekile girip hiç oluyorlar.İhtiyacından fazlasını hep istediğin için bu Dünya’da hala açlıktan ölen insanlar olmaya devam edecek ve sen bir nebze bunu engelleyemiyorsan gerçekten cahilsin.Çevremizi kültürlü olarak tanımlıyoruz fakat sadece dış görünüşlerine bakarak yargılıyoruz.Bir insanın tarzı,görüşü,dini,şekli,yaptığı her hangi bir şey bizi ilgilendirmez.O onu yapıyor ki ona mantıklı geliyor.Lütfen narsist olmaktan vazgeç.Dünya’nın daha güzel bir yer olması için sana ihtiyacımız var,bunu biliyorsun.Sanırım diyorsunuz ki oradan yazmak kolay.Ben bunun için 30 gün de 30 kıyafet yöntemi uygulamaktayım.Bu sayıyı 7 gün de 7 kıyafete kadar düşürene kadar devam ettireceğim.Çünkü gerçekten ihtiyacımız yok.Birilerine güzel gözükmeye ya da karşı cinslerimizi etkilemeye ihtiyacımız yok.Zaten bir insan senin dış görünüşün için geliyorsa ve bununla övünüyorsan siktir et şu an kapatabilirsin.Bu yazımda bunları anlatmalıydım çünkü bir süreden sonra gerçekten dolaplar gereksiz şeyler ile doluyor.Belki çok yakınında belki çok uzağında da olsa bize muhtaç insanlar olduğunu unutma.Bir kıyafet kendine alacağına,onlara al mesela.Emin olabilirsin ki senden daha çok mutlu olacaklar ve o insanların gülüşü kadar daha sıcak bir şey olamaz bu Dünya’da.Zaten sömürüyoruz,zaten yine istediğimiz her şeyi yapıyoruz ama sadece bir şeyleri satın alırken kendine bu soruyu sor;Gerçekten ihtiyacım var mı ve kaç kere giyeceğim?

“Dünya herkesin ihtiyacını karşılayacak kadar zengindir, hırsını karşılayacak kadar değil.”

Yanlış Yerde Yanlış Zamanda Olmak Adına;Güvercinler!

Bir canım vardı,sana bahşettim.Bir kitabım vardı,sana bahşettim.Bir bedenim vardı,sana bahşettim.Bir ruhum vardı,sana bahşettim.Toplumun Üniversite’ye girmeyi değer olarak saydığı bir Dünya’dan merhaba.Anılar anlatılınca acıtır.Yaşanması mümkünken yaşayamadığın mutluluklara merhaba…Sanırım şu sıralar akıllandıkça daha çok delirmeyi göze alıyoruz.Rutin hayatıma merhaba,sabah 8’de kalkıp işe gideceğim.Peki ya sen,karşındaki insana acı bırakmaktan ve onu o halde bırakıp gitmekten başka ne yaptın?Her gün eriyen kalbimden merhaba…Sanırım hayat hep yanlış zamanlarda yanlış yerde olmaktan ibaret.Kimisi bir insanın yanında mutlu olacak iken,kimisi de bir Ülke’de bulunmaktan zevk alacaktır.En güzel manzaralardan merhaba…Biraz cesur ol ki,istediklerini elde edebilesin.Gitmek istediğin yere bir bilet al,sevdiğin insan ile tanış,sevgilini ya da eşini karşına al ve problemleri birlikte çöz.Cevapsız soruların cevaplarından merhaba…Bir şekilde kendini tatmin etmelisin ama bunlarla beraber yenilikleri de hayatına almalısın.3.sınıf pavyon şarkıcıları adına merhaba…Peki sen,gecenin köründe güneşi beklemekten başka ne yaptın?Neden hep tutacak bir el bekledin de ellerini cebine sok,ben kalkmasını biliyorum diyemedin?Yalnızlıklar adına merhaba…Sen ölürken arkada hiç bir müzik çalmayacak ve bazen tüm koşullar uygunken dahi ölemeyeceksin.Sevdiğin şarkıları son anın gibi dinlemekten vazgeçme.Ve şimdi bunu yavaş yavaş hayatına da uygula.Eşyalarla dolu 4 duvardan merhaba…Belki de şu an son perdemiz de son oyunumuzu oynuyoruzdur,ne dersin?Sahnemi seninle paylaşabilir miyim zarafet kadın?

Çaba göstermek boşunadır, ama bizi oyalar. Akıl yürütmeler asla bir sonuca varamaz, ama eğlencelidir. Sevmek bir karın ağrısıdır, ama belki de sevmemekten iyidir.
-Pessoa

Yolun Karanlık Tarafı,Ananas Hayaller

Yolun yanlışlarına hoş geldiniz.Gül renkli şarap hayallerimiz vardı hep.Burnumuzda tutan tütsülerden de sıkılır gibiydik.Bu paragrafım da yeni yıl ve yeni umutlar ile ilgili bir yazı yazacakken,aldığım bir ölüm haberi beni bu yazıya yazmaya tekrardan itti.Mis gibi kokan ölümün özgürlük oluşu mu yoksa ölümün altındaki dizeler miydi?Ruhumuz zaten ölmüşken,bedenlerimizin ölüşü bize ne fayda sağlayacaktı?Aslında diyebileceğin tek bir şey var;İşte bu kadar.Çabaladığın onca hayat,üzüldüğün ve mutlu olduğun her şeye burada bir nokta kondu ve artık toprağın altındasın.Peki size soruyorum,ölümün olduğu yerde daha ciddi bir şey olamazken,hayatı neden bu kadar ciddiye aldınız? 7 yaşından itibaren okula gitmeye başladığın o hayat sana yine sonunda ölümü sundu.Aynada kendine bak ve yüzünde gördüğün o gerçek yaşı kendine söyle ve ne kadar zamanının kaldığını kendine hatırlat.Hayat tembeller için çok uzun ama hedefi olanlar için çok kısadır ve nereden bakarsanız bakın %92’lik kısım hep hedef kısmındadır.Ruhumuzu saymıyorum bile çünkü o zaten çoktan kendini kaybetmişti.Ölene kadar vakit geçirebileceğin onca şey varken,sen şehir hayatında kaybolmayı seçtin.Hiç bir şeyi zamanında ve istediğin gibi yapamadın.İsteklerin için değil,onlar istedikleri için çabaladın ve sen,sen olarak değil başkası olarak öldün.Yapmacıklık bu Dünyamızın temelini oluşturan şey.Güzel paralar,güzel eşyalar,4 duvar Dünya diye diye ilk ruhumuzu öldürdük.Demlene demlene de bedenimiz arkamızdan geliyordu.Güzel dostluklar kuramayıp ruhumuzu beslemeyi unuttuk,güzel bir insan sevemeyip ruhumuzu beslemeyi unuttuk,bir ağaca sarılmadan ruhumuzu beslemeyi unuttuk.Gezecek onlarca Ülke varken sadece bir sokakta aciz olarak vefat ettin sen.Dile gelmeyen yazıları okumak ve yazmak ne kadar kolay değil mi?İşte temellerimizden bir tanesi,gerçeklikten kaçmak.İşte bu yüzden sosyal medya kullanıyoruz ya.Ne olursak olalım yine gelemedik.İlk sayfada canlı bir gül olmak varken,2.sayfa sonlarında kurumayı tercih ettiniz.Unutmayın ki ölüm var.Ruhun hep mutlu olsun.Huzur içinde yatsın…

Kaybedenler Kulübü / O An…

Bazen gidersin,sadece dönebilmek için.Soğuk ve inceden yağan yağmur seni Beşiktaş caddesinde ıslatır.Kulaklarına Gülce Duru fısıldıyor.Nefes alamam acilen kaçmam lazım derken buruk hava bir anda ağlamaya başlıyor ve bulutlardan kan damlaları dökülüyor Dolmabahçe Sarayı’na doğru…Düğmelerinin bir tanesi kopup denize doğru düşüyor,aynı senin gibi…O anda gökten bir yüzük düşüyor ve 12 gün de o yüzük düşse artık senin için hiç bir şey ifade etmeyecek.Bu saatten sonra Cem Karaca gibi üryan gelsek artık ne fayda edecekti?Bu saatten sonra kitaplara inansak ne fayda edecekti?Küçük bir kızın elinde ki oyuncağa tapmayı tercih ettim.Bazen de tutku ile kapıldığım o gökkuşağını görüyorum caddenin başında.Artık herkese görünüyorsa içimde ki o tutkuda kaybolmuştur.O an şiirler yazılsa elimden,Tanrı eminim ki bileklerimi kırardı sahiden.Oturdum ve şimdi yine seyre daldım,bir takım şeylere değer veren insanlara,kendiminkini bulamamışken.Bağrımda ki aslan dövmesine düşen yağmuru sonuna kadar hissedebiliyorum ve bu beni daha da ağırlaştırıyor.O an herkes sigara yaksa bir an içimdeki efkarı nasıl dindirecekti?Masal kitabımın ıslanmaması için verdiğim çabayı hiç kimse için harcamamıştım,tam o anda bunu hatırlıyorum.O an gol atsam bile hep gol yiyen ben olmayacak mıydım?Vapura doğru uzanırken yalanan arap kağıtlarında ki şeffaflığı görebiliyorum,işte bu insanlarda olmayan.O an bütün günahlar silinse yeryüzünden bu duyguların acısız tarifi hep benimle kalmayacak mıydı?

Hiç,Hiç Bir Şeyi Bilmiyorlar

‘Kışın usul usul yürü,toprak ana yara almıştır’Yazıma böyle başlamak istedim.Kış geldi ve içimizi daha da ısıtacak şeylere ihtiyacımız var artık.Kitaplar,insanlar,eşyalar her şey…Hepimiz bir fidandık,şimdilerde hep bir yönlere doğru yamuluyoruz,farklı ağaçların birbirine sımsıkı sarılması ne muazzam olaydır.Benim Dünyam cehenneme açılan bütün kapıları kapattı artık.Her olay da kötüye yorumlamaktan bunalmıştım zaten.Şimdi Moda sahilinde biramı yudumlarken altın dişli martıları görüyorum.Keşke altın kalpli insanları da görebilseydim.Bir gün daha sevdamız Filistin’e sürgün ediliyor.Romanların en ücra köşesine bu gece de duygularımı bırakıyorum.Yine bir şiir kitabından imal edilmiş bir uçan halıya binip siktir olup gidiyorum buralardan.Kendimi Medusa’nın yılanlı kollarında bulmak isterken,bir anda Ganesha’nın karşısında buluyorum ve meditasyon yapmaya devam ediyor.Durun durun benim olmam gereken yer burası değildi.1400 senesine gidiyorum,tarihi bir köprüde bir kadın bir erkeği terk ederken izlemeye devam ediyorum.Ay ışığı yüzüme doğru vururken meyhaneci Rüstem abi biraları tazeliyor.Terk edilişe o kadar kaptırmışım ki yüreğine dokunmadan geçemiyorum oradan.Erkek yere damlayan göz yaşları ile paltosunu köprünün kenarına bırakıp kayboluyor.Kendi benliğim yerime oturuyor artık ve yatağımda uzanıp düşüncelere dalıyorum.Ay ve yıldızlar bana eşlik ediyorlar.Kendimi Tanrı olarak düşünmekten alıkoyamıyorum.Madem ki Tanrıyım bu neyin yalnızlığı?Gücün,zenginliğin,karizmanın en zirvesine tırmanınca;Ne olacak şimdi ya diyorsan iş bitmiştir zaten,kaybetmişsindir.Hepimiz biraz Hayyamdık sonuçta.

O Kadar Çok Kazanıyorum Ki

Hayatını seçmekte özgürsün.Acını da mutluluğunu da seçmek senin elinde.Belki benim konuşma hakkım yoktur ya da o kadar ciddiye alınmam çünkü her hangi bir vasfım yok.Hayatta seçebildiğimiz ve seçemediğimiz şeyler vardır.Seçemediğimiz şey için hep üzüleceğiz.Acının diğer yüzü gibi yani.Eğer seçebileceğimiz şeyi seçmeyip diğer seçeneği seçseydik yine üzülecektik.Bir insanı acılar büyütmez mi zaten?Ellerimizdeki şeye sarılma vakti geldi.Acılarımız ve mutluluklarımız.Yaş,din,dil,ırk,cinsiyet fark etmeksizin bir insanın büyüme anı yaşadığı mutlu ve acı anlardır.Elbette isteriz acılarımız olmasın fakat o zaman mutluluk nasıl gelecek?Acının olmadığı yer mutluluktur,mutluluğun olmadığı yer ise bir acıdan ibarettir.Bu ikisi soğuk ve sıcak gibi.Birbirine bağımlılar.Ama her şeyden ayıran bir özellikleri var,bize de bağımlılar.Bazı acı anlar vardır ki bir silahtan,bir kılıç darbesinden daha keskin olabilir.Bir insanın acısı da mutluluğu da yüzüne yansıyabiliyor aslında.Savaş biterse,hayat biter,şiirler anlamsızlaşır,tanıştığımız insanlar ve okuduğumuz kitaplar bizlere hiç bir şey öğretmez artık.Ne kadar bir şeylere bağlı olursan ol,acını ve mutluluğunu seçmekte özgürsün.Sonra yıldızlara bak ve hislerini onunla paylaş.Yıldızlar en yol gösterici şeylerdir bana göre.Hiç bitmeyecek ihtiraslı acı ve mutlu günlere…Ne olursa olsun bu sabahların bir anlamı olmalı değil mi?

Benliğim ve Caddeler

Selam.Her gece yazma rutinim tam gaz devam etmekte fakat bazı sorunlar var,beni tanımıyorsunuz ki.Ben 21 yaşında,gençliğinin baharında bir gencim.Ben 3 yıldır düzenli olarak otostop ile geziyorum ve tabiri caizse sokaklarda yatıyorum.Ama size kötü olarak görünmesin bu durum çünkü mutluyum.Bundan 3 yıl önce yol ile tanışmadan önce herkesin olduğu gibi benim de hedeflerim vardı.Yine sıradan bir gün okuldan gelmiş bilgisayarın başına geçmiş haberlere bakıyorken,bir anda bir başlık gördüm.’Otostop ile 78 il gezen kadın’ adı altında bir haberdi bu.Sonra açtım ve tüm makaleyi okudum.O sıralar hem bunlar ile ilgili araştırma yapıyorum,hem de okula gidip geliyordum.Hedefim tıptı ve eğer sınava girseydim başarabilirdim muhtemelen.Ama yaz geldiğinde ben yola çıktım.Yaz tatiline 6 ay vardı ve benim bunu aileme anlatmam 6 ay sürdü.Psikologlar gezdik ama bu bir hastalık değildi ki.Yaz geldiğinde aileme(ya beni böyle kabul edin ya da bir daha gelmeyeyim)sitem ettim.İçimden lütfen gel demelerini umuyordum ve nitekim de öyle oldu.Yol maceralarımı farklı hikayeler şeklinde aktaracağım,eğer isterseniz.Ben bu koskoca 3 yılda 18 yaşımdan daha çok yaşadığımı hissettim.Öyledir ki zaten şu an bu satırları okuyorsunuz.O sıra aklımı kurcalayan 2 şey vardı;döngü ve kapitalizm.Döngü dediğim olay,25 yaşına kadar okuyup kendi dengin birisi ile evlenip,2 çocuk yapıp sadece onlar için çalışmaya başlamaktı ve ortalama 70 yıllık bu Dünya’yı o kadar ciddiye almamaya başladım.Kapitalizm sisteme açıkçası hala karşıyım,çünkü hep zenginler en zengin,fakirler ise en fakir olmaya devam ediyor.Bir de lükslerimizin peşinde koşmak var tabii.Hayatta yemek ve barınmadan başka tüm her şey lükse girer ve baktığımız zaman sadece lükslerimiz için çalıştık.Bu Dünya’da herkese her şey eşit derecede dağıtılsaydı Küba gibi,şu an anarşist değil de daha farklı görüşlerde olabilirdim.Bana nerelisin diye soranlara hep Dünyalıyım diyorum çünkü milliyetçilik olayına da karşıyım.Kavgalar yaratıyor,daha fazla güç için çaba harcanıyor,halkım halkım diye gezen Devlet başkanları kendi egolarını tatmin etmekten başka hiç bir işe yaramıyorlar.1939 yılına kadar herkes istediği yere özgürce seyahat edebiliyormuş.Bu duruma üzgünüm.Benim babam işçi sınıfından olduğu için seyahatimi destekleyecek maddi bir geliri yok.O yüzden yollarda sadece iyi insanlara denk gelerek geçimimi sağlıyorum ve inanın çok mutluyum.Daha fazla kendimi tanıyorum,daha fazla insan tanıyorum ve deneyim kazanıyorum.Dün öğrendiğim şeyleri bugün bir başkasına anlatarak onun da bilinçlenmesini sağlayabiliyorum.Sırtımda kocaman bir çanta,yanında çadır,yanında battaniye,üstte uyku tulumu bir oraya bir buraya geziyorum sadece.Daha önce hiç kitap okumuyorken şu an gün de 50 sayfa kuralım var.Mevlana’nın bir sözü var ya;Dün akıllıydım,Dünya’yı değiştirmek istedim.Bugün bilgeyim,kendimi değiştiriyorum diye.İşte tam olarak bunu gerçekleştiriyorum ve bir doğa anarşisti ve eğlence arayan bir insan olarak karşınızda duruyorum.Öyle ki bana zamanında karşı gelen ailem şu an emekli olup bir an önce karavan alıp yola çıkmayı düşünür oldu.Size çalışmayın demiyorum açıkçası,sadece ihtiyacınız kadar çalışın ve geri kalanını yoksul insanlara bağışlayın.Şimdiler de ben de memleketime dönmüş ve çalışır vaziyetteyim.İlk defa Dünya’ya açılıyorum ve bunun için Hindistan’ı tercih ettim.Bunları hem Youtube,hem burası,hem de İnstagram üzerinden paylaşacağım efendim.Dünya’ya açılıyorum derken,hemen Hindistan’ı gezip geri gelmeyeceğim.En zor şartlar altında Ülkeler değiştirip olabildiğince açık şekilde iyi ve kötü deneyimlerimi size aktaracağım.Bana 1 insan dahi destek çıkarsa bu beni çok mutlu eder açıkçası.Yani yazımın şu noktasında isen zaten benden daha mutlu insan olamaz.Lütfen mazlumun ahını değil sevgisini alın.1980 model araba da,2019 model araba da aynı işlevi görecek,insanlara kendimi beğendireceğim diye uğraşmaktan vazgeç efendim.Sorularınız var ise hepsini cevaplamaya hazırım.Seni bu güne getiren her şeye bir teşekkürü borç bil.

Kalıcı Bağlantılar

Cesedimin başına oturdum bugün.Başladım kitaplardan konuşmaya.Elflerden konuştum,bin bir gece masallarından bahsettim,şiirlerdeki sanatı anlattım ve kendimi kaybedişimi anlattım bu gece.Zorunlu yaşanan hayatlardan bahsettim,kaybettiğim insanları anlattım,tüm Dünya’nın bitişini anlattım.Usulca beni dinlemeye devam ediyordu,gülümseyerek.Bu benim ruhumdu,orada duran sadece bedenim.Birbirimizden çok farklıydık.O gitmek isterdi hep,ben bilirdim ki cehennemin dibine de gitsen yine gittiğin yer sen olacaksın.Yattığı halının üstünü kokusu kaplamış,yanına yattım ve sarıldım.Bu gece tepki verme,sene 1946.Bizi izleyen sadece yorgun bir gramafon.Çalan şarkı Safiye Ayla’dan.Hasretle bu şeb gâh uyudum gâhi uyandım diyor Safiye hanım.Bedenim biraz efkarlanıyor ve kendini parçaya bırakıyor,nede olsa o bunun son şarkısı.Dönüp pencereye uzanıyor ve bir sigara yakıyor.İnsanların acelece koşuşturmasını izliyor,acaba ne düşünüyordu?İkimiz de gerçekten bir fikrin ortağı mıydık?Güneş bedenini yavaş yavaş parçalıyor ve o buna karşı koyamıyor.O artık gidecek ve ruhum hep bu Dünya’da yaşayacak.Bedenim kendini hiç doğru kullanmadı.Gözleri daha güzel şeyler görecek iken,şehir karmaşasında boğulup kayboldu.Belki de Tanrı’nın deneme tahtası bedenimdi.Bir sanatta ya da kitaplarda buluşamadı kimseyle.Kimse onu ciddiye almak istemedi çünkü diğer insanlardan olmadı hiç.Gösterişli hayatlar ile mayasının tutmayacağını bilirdi bizim akıllı.Bedenim gökkuşağı kadar renkli ama kimseyi görmeyecek kadar siyah beyaz olmuştu.Kısır döngülerden de hep nefret etti,şu an bu satırları yazacak kadar da cesaretli ama.O Dünya’yı güzel görüp ölmek istedi ama çoktan zengin insanlar vardı artık.Elindekine sarıl,elindeki tek şey hüzün olmadan.Bedenim daha ölmedi,onu kurtarmak istiyorum.Birlikte ortak düşündükçe bu satırlarda buluşacağız onunla.Yüzünü çevirme bana Ela göz.