Delicesine Bak Bana

Beni yak kendini yak diyor ya Duman…Biz zaten kül olmamış mıydık?Kalbin attığı tam o doruklarda oturup birer sigara yakmamış mıydık?Neyse,bu gece sakin kalmalıyım.Naif,sıcacık,candan ve yumuşacık olan bu ruhum bugün biraz daha ölüme yaklaştı.Neyse ki bu yazılarım hep burada kalacak ve beni hep tanıyacaksınız.Ne demişler hayat acıdır.Bok gibi bir hayat yaşayarak bu Dünya’dan göç edeceğim.Tamam bazı şeyleri keşfet,tamam bir şeylerin farkına varıp aykırı bir hayat yaşa ama neden 21 yaşında be kardeşim?Bu yaşta böyle olunca hayat her geçen gün biraz daha anlamını yitirmeye ve böyle yazılar yazmak durumunda kalabiliyorsunuz.Ya da hayatın anlamını bırakıp sadece eğlenceye bakıyorum zaten.Esnek bir hayat yaşama şansım olmadığı için kısacık zamanda çok anı biriktirmeye çalışıyorum.Belli mi olur, bu yazıyı yayınlayamadan öleceğim belki…Kelebeğim şu an nerede?Kelebeğim kanatlarını açtı ve ardına bakmadı.Ardında ben vardım,ruhum yerlere serilmişti.Üstümde yemek yer gibi hayatın acı ve tatlı şeylerini yediler.Bir insan bir kere sırtından bıçaklıyor ise bir kez daha bunu başarıyor,bunu yaşadım ve yaşayacağım.Bu aralar peşimde bıraktığım tek şey gözyaşım oluyor.Çok yoruldum.Bazen bir insan geliyor ve karşına oturuyor.Onu çok seviyorsun ama söyleyemiyorsun,neden?Sonra eller ve gözler birbirinden yavaş yavaş ayrılırken bir Yol’a Düş şarkısı çalıp deliler gibi içmek istiyorsun.Uzaklara dalarken bütün hayatın gözünün önüne seriliyor.Kumbaramda iyi şeyler biriktiremedim diye mırıldanıyor insan.Gözünün en derininde zincirleme kazalar olsa da bu gece hiç bir şey yapmak istemiyorsun.Oysa ki eyvahlar bitince hayat bitiyordu.Evet insan,yolculuğunun sonuna geliyorsun,bu yaşından sonra ne yapacaksın?Değersiz kılmamaya devam mı edeceksin?Tütsü kokan hayatı terk etmek ne kadar zor olacak değil mi?Değer veriyormuş gibi göründüğün insanlar bir anda yok.Hırpalanan hayatların,sürekli hırpalanan insanları.İçemiyorsun bu gece değil mi?Sabah işe gideceksin.Bu taraflarda bezi olan insanlara hiç ısınamadım açıkçası,kendimden biliyorum.Sağdan baktın,soldan baktın,arkasından baktın ve önünden baktın,her türlü yolun sonu görünüyor değil mi?İlerdeki güzel günler bizi göremeyecek…

Kaybedenler Kulübü / O An…

Bazen gidersin,sadece dönebilmek için.Soğuk ve inceden yağan yağmur seni Beşiktaş caddesinde ıslatır.Kulaklarına Gülce Duru fısıldıyor.Nefes alamam acilen kaçmam lazım derken buruk hava bir anda ağlamaya başlıyor ve bulutlardan kan damlaları dökülüyor Dolmabahçe Sarayı’na doğru…Düğmelerinin bir tanesi kopup denize doğru düşüyor,aynı senin gibi…O anda gökten bir yüzük düşüyor ve 12 gün de o yüzük düşse artık senin için hiç bir şey ifade etmeyecek.Bu saatten sonra Cem Karaca gibi üryan gelsek artık ne fayda edecekti?Bu saatten sonra kitaplara inansak ne fayda edecekti?Küçük bir kızın elinde ki oyuncağa tapmayı tercih ettim.Bazen de tutku ile kapıldığım o gökkuşağını görüyorum caddenin başında.Artık herkese görünüyorsa içimde ki o tutkuda kaybolmuştur.O an şiirler yazılsa elimden,Tanrı eminim ki bileklerimi kırardı sahiden.Oturdum ve şimdi yine seyre daldım,bir takım şeylere değer veren insanlara,kendiminkini bulamamışken.Bağrımda ki aslan dövmesine düşen yağmuru sonuna kadar hissedebiliyorum ve bu beni daha da ağırlaştırıyor.O an herkes sigara yaksa bir an içimdeki efkarı nasıl dindirecekti?Masal kitabımın ıslanmaması için verdiğim çabayı hiç kimse için harcamamıştım,tam o anda bunu hatırlıyorum.O an gol atsam bile hep gol yiyen ben olmayacak mıydım?Vapura doğru uzanırken yalanan arap kağıtlarında ki şeffaflığı görebiliyorum,işte bu insanlarda olmayan.O an bütün günahlar silinse yeryüzünden bu duyguların acısız tarifi hep benimle kalmayacak mıydı?